De geschiedenis van de Hindoestanen is er één van doorzettingsvermogen, verbondenheid en vooral: samen blijven, ondanks verschillen.
In de 19e eeuw maakten duizenden contractarbeiders de lange reis vanuit India naar Suriname. Onder deze groep bevonden zich Hindoes, Moslims en ook Christenen. Ondanks hun verschillende geloofsovertuigingen deelden zij dezelfde reis, dezelfde onzekerheid en hetzelfde lot. Op de schepen ontstond al een bijzondere band — mensen waren op elkaar aangewezen en leerden elkaar niet te zien als “anders”, maar als gemeenschap.
Eenmaal aangekomen in Suriname groeide die verbondenheid alleen maar verder. Hindoes, Moslims en Christenen binnen de Hindoestaanse gemeenschap leefden dicht bij elkaar, vaak in dezelfde wijken en dorpen. Ze vierden hun eigen religieuze momenten, maar stonden ook stil bij die van elkaar. Respect en saamhorigheid werden de norm.
Natuurlijk was en is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Ook binnen de gemeenschap zijn er verschillen, meningsverschillen en soms spanningen tussen groepen. Maar wat opvalt, is dat het grotendeels goed gaat. Juist ondanks die verschillen blijft de basis van respect en samenleven overeind — en dat maakt het zo bijzonder.
Die cultuur van samen leven is meeverhuisd naar Nederland. Ook hier zie je dat binnen de Hindoestaanse gemeenschap Hindoes, Moslims en Christenen naast elkaar leven, elkaar respecteren en elkaars momenten erkennen. Het zit diep geworteld in de geschiedenis.
En juist deze week wordt dat weer extra zichtbaar en voelbaar.
Aan de ene kant is het einde van de ramadan aangebroken — een belangrijke periode voor moslims, afgesloten met het feest van Eid. Tegelijkertijd is Navratri begonnen — een heilige periode voor hindoes. Twee verschillende religieuze momenten, maar binnen één gemeenschap die ze allebei omarmt.
Het bijzondere is dat je op social media beide werelden samen ziet komen. Tijdlijnen vullen zich met “Eid Mubarak” én “Shubh Navratri”. Geen tegenstelling, maar juist een weerspiegeling van hoe de Hindoestaanse gemeenschap altijd heeft gefunctioneerd: Hindoes, Moslims en Christenen samen, met respect voor elkaars geloof.
Dat werd ook prachtig verwoord door Berry Damrie, die met één beeld en boodschap zowel de moslimgemeenschap een “Eid Mubarak” wenste als de Hindoegemeenschap een “Shubh Navratri”. Simpel, maar krachtig. Precies zoals het bedoeld is.
Want dat is misschien wel het mooiste van de Hindoestaanse cultuur:
niet alleen waar je vandaan komt, maar vooral hoe je samen blijft — als Hindoes, Moslims en Christenen, één gemeenschap.