Ishaya was acht jaar oud toen kanker haar leven binnenkwam. Niet in haar eigen lichaam, maar in dat van haar moeder. Voor volwassenen is kanker een ziekte met behandelingen en cijfers. Voor een kind is het vooral angst, verwarring en stilte.
Vanaf het moment dat haar moeder ziek werd, veranderde de wereld van Ishaya. Ze woonde samen met haar moeder en jongere broertje; haar moeder stond er alleen voor als ouder. Opeens was ze vaak moe, afwezig en ziek. Chemokuren bepaalden het ritme van het gezin. Wat er precies gebeurde, begreep Ishaya niet volledig, maar ze voelde dat niets meer hetzelfde was.
Een kind dat meeleeft in stilte
Hoewel er veel steun was vanuit de familie, voelde Ishaya zich vaak alleen. Ze sliep regelmatig bij haar oma, weg van huis en vertrouwde routines. De angst om haar moeder te verliezen droeg ze grotendeels in stilte.
“Ik vond het moeilijk om te praten over wat er in mij omging.” vertelt Ishaya. De aandacht ging begrijpelijkerwijs vooral uit naar haar moeder. Toch voelde ze zich daardoor vaak onzichtbaar. Niemand vroeg echt hoe het met háár ging, wat zij voelde of waar zij bang voor was.
Wat Ishaya het meest miste, was iemand die haar zag en luisterde. Iemand die in kindertaal uitlegde wat er gebeurde en die haar liet weten dat haar gevoelens er mochten zijn. Dat ze niet sterk hoefde te zijn.
Te jong om het te begrijpen, te oud om niets te voelen
Als kind begrijp je kanker niet volledig, maar je voelt alles. De spanning in huis, de vermoeidheid, de onzekerheid. Ishaya probeerde zich aan te passen en geen extra zorgen te veroorzaken. Maar juist dat maakte haar gevoelens zwaarder.
Pas later besefte ze hoeveel impact deze periode op haar heeft gehad. Ze ontdekte dat veel kinderen van zieke ouders zich hetzelfde voelen, maar vaak geen woorden krijgen om dat te uiten.
Through a Child’s Eyes
Vanuit haar eigen ervaring ontstond Through a Child’s Eyes. Met dit initiatief wil Ishaya laten zien wat ziekte door de ogen van een kind betekent. Ze wil kinderen laten weten dat ze niet alleen zijn en dat wat zij voelen normaal is — ook angst, verdriet en boosheid.
“Ik wil dat kinderen weten dat hun stem ertoe doet,” zegt ze. “Je hoeft niet altijd sterk te zijn en je hoeft het niet alleen te dragen.” Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat kinderen zich gezien voelen en dat volwassenen bewuster worden van de emotionele impact die ziekte op een kind kan hebben.
Binnen de Hindoestaanse gemeenschap, waar zorg voor elkaar vanzelfsprekend is, wordt praten over emoties niet altijd gestimuleerd — zeker niet bij kinderen. Juist daarom wil Ishaya het gesprek openen. Door emoties bespreekbaar te maken, kunnen kinderen binnen de gemeenschap beter worden ondersteund en hoeven zij hun gevoelens niet in stilte te dragen.
Ook haar moeder, Vanisha, ziet hoe haar dochter haar ervaringen heeft omgezet in kracht. Als alleenstaande moeder met twee jonge kinderen was haar grootste angst tijdens haar ziekte niet de kanker zelf, maar het idee dat zij haar kinderen zou moeten achterlaten. Dat Ishaya haar verleden nu inzet om anderen te helpen, vervult haar met trots en hoop.
Van een onzichtbaar kind naar een stem voor velen
Wat begon als angst en onzekerheid in de kindertijd, is uitgegroeid tot een missie. Met Through a Child’s Eyes geeft Ishaya woorden aan wat veel kinderen voelen, maar zelden durven uitspreken. Ze laat zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een vorm van kracht.
Tot slot
Om haar boodschap verder te kunnen verspreiden, neemt Ishaya deel aan Miss Noord-Holland Teen. De finale vindt plaats op 8 februari 2026.
Stemmen kan tot en met 7 februari om haar in de Top 5 te krijgen.
👉 Stemmen kan via:
https://missnederland.nl/product/noord-holland-teen-ishaya/
Door op Ishaya te stemmen, steun je niet alleen haar deelname, maar ook haar missie:
kinderen laten zien dat ze niet alleen zijn — en dat hun gevoelens ertoe doen.